Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Na de school

Munchen 1965 Heel weel bewonderaars
konig als bewonderaar
Toen was dit nog moderne kant

Mijn humaniora ben ik begonnen bij de zusters Maricolen.  Na twee jaar ben ik met m'n klieken en m'n klakken naar het pensionaat gevlogen, in de Walen,  dik tegen m'n zin.  Maar ja, vaders wil was wet. 
Na gedane studies mocht, of liever moest, ik thuis blijven om te helpen met m'n ouders in de beenhouwerij.  Ook niet m'n favoriete job.  Maar dit is wel m'n geluk geweest.  Daardoor was ik vrij toen in 1965 de Brugse Dienst voor Toerisme me vroeg of ik me een maand of twee kon vrijmaken om te gaan spellewerken in Munchen,  Ik zou er gaan spellewerken op de internationale tentoonstelling voor verkeer.  Ik was toen negentien jaar.  Stel je voor.  Voor het eerst van m'n leven vrij zijn en als jong meisje rond huppelen in een grote studentenstad als Munchen.  Het werd de mooiste tijd van m'n leven. 
Op deze grote tentoonstelling zat ik in het paviljoen van toerisme.
Samen met andere jongelui uit de ganse wereld. 
Ik vertegenwoordigde als spellewerkster Brugge en Vlaanderen. 
Een graveerder van de wapenfabriek FN Hestal beitelde  taferelen in het metalen plaatje van jachtgeweren. Hij vertegenvoordigde het Waalse gewest. 
Van begin mei tot midden oktober ben ik daar gebleven. 
Het werden er uiteindelijk bijna zes maanden.
Het kantje dat ik  toen maakte noemde men toen moderne kant.  Echte moderne kant was toen nog niet uitgevonden.  De hele tijd heb ik het zelfde werkje gemaakt.
Dit was ook het moment dat ik toen nog Prins, Koning Albert II op bezoek kreeg. Hij was erg onder de indruk van mijn vaardigheid en werk.  Ik kwam ook nog in het journaal in een reportage over deze tentoonstelling. Iedereen op het thuisfront had de beelden gezien. Wat was mijn moeder fier.
In het archief van de VRT moet deze opname nog bewaard zijn gebleven
Wat zou ik graag eens deze beelden zelf  zien.  Misschien weet iemand hoe ik deze moet opvragen bij de nieuwsdienst of zo.
Het was ook in deze buurt dat de Oktoberfeesten plaatsvonden.  Daar ben ik maar één keer naartoe geweest.  Teveel zatlappen en Duitse hoempa. 
Terug in Brugge had ik ongelofelijk veel heimwee naar die goeie tijd ginds..  Vooral die vrijheid miste ik.
Het jaar daarop ben ik getrouwd.  Ik kreeg vlug kindjes en weer was het voor een poosje gedaan met m'n hobby.  Weer geen tijd meer.