Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Het begin

Spellewerkschool Timmermanstraat zes jarig spellewerkstertje 1952 Zuste Roberta

.Spellewerken is de Brugse naam voor kantklossen.  Als kind ging ik niet naar de kantschool maar naar de 'spellewerkschole'.  Ik ben ook geen kantklosster maar een 'spellewerkster'.  M'n eerste stappen als spellewerkster zette ik op
6-jarige leeftijd.  Mijn vriendinnetje mocht van haar mama naar de spellewerkschool.  Ik wist niet eens wat dat was. Spelen met stokjes op een kussen zei ze.  Ik wou dat ook wel doen.  Geen probleem voor mijn mama. Weer een uur of drie dat ze zich niet verveelt en niet op m'n zenuwen kan werken, moet ze hebben gedacht.
Diezelfde avond zijn we naar de Timmermanstraat getrokken. 
Bij zuster Roberta kregen wij een spellewerkkussen, klosjes met garen (katoen), spelden (m'n mama moest een speldenkussentje maken), tole om de klosjes te laten glijden en een frencientje( patroontje) van een eerste kantje 'het klein bekje'.  We mochten naast haar op een verhoog gaan zitten. Toen begon het. De slagen leren, halve slag en dubbele slag.  De linnenslag kwam later.  Bloed, zweet en tranen (letterlijk) heeft het gekost eer ik het in de vingers had.  Alles van buiten leren als een aapje.  Logisch denken, wat spellewerken toch is, kon ik  nog niet.  Daarom is het voor een kind van zes  zo moeilijk. 
In het begin maakte ik heel veel fouten.  Door het steeds opnieuw losmaken om te herbeginnen werd het garen broos, vielen de klosjes er af. Zuster Roberta was het beu om de klosjes telkens weer te moeten aanknopen en liet me daar maar zitten.  Toch had ik het gevoel dat ik nu echt wel m'n kantje kon maken.  Alleen, ik kon het niet bewijzen.  Ten einde raad is m'n moeder meegegaan om de zuster te vragen het nog één keer in orde te brengen. Eenmaal die klus geklaard ging het voor mij vanzelf. Er was geen houden meer aan. 
Elke dag van 16.30u. tot 19.00u.  Tijdens de vakanties van 13.30u. tot 19.00u. Spellewerken en zwijgen. Soms mochten we een liedje zingen om de stilte te doorbreken.  Dat spellewerken, werken was het. Geen tijd voor spelletjes.  Afhankelijk van de bestellingen die Roberta had van de groothandelaar moesten we soms tot zes keer toe hetzelde kantje maken.  Een zakdoek noemde dat.  Dat kon vierkant of rechthoekig zijn.  Weken waren er nodig om er eentje af te krijgen. 
M'n eerste kantje was een meterkantje omdat hoeken maken nog te moeilijk was.  
Die kantjes kregen we natuurlijk niet mee naar huis, ha neen.  We kregen er een te kleine vergoeding voor nadat de prijs van het garen en de speldjes waren afgetrokken.  Ik weet nog dat ik toen voor een meter kant het grote bedrag van 4 bfr (0,10 €) kreeg.
Ik ben ooit met stropkant begonnen.  M'n laatste kantje op school was een Vlaanders 'het pastershoedje'.
Zes Jaar ben ik naar de kantschool geweest, tot aan de humaniora. 
Toen was er geen tijd meer om nog les te volgen.. 
Het kantklossen of liever spellewerken heeft mij sindsdien echter nooit meer losgelaten.